Kemur fólki skilnaður biskupsefnis við?
Pétur Björgvin @ 14.09 29/1/12
Á facebook síðunni minni vísaði ég í pistil Sigurðar Árna þar sem hann sem einn af þeim sem bjóða sig fram til biskups, svarar spurningu sem honum barst: Getur fráskilinn einstaklingur orðið biskup? Mér þótti svarið hreinskilið og að Sigurður Árni ætti hrós skilið. En Carlos kom með áhugavert innlegg í umræðuna:
Rétt svar við þessari spurningu ætti samt að vera gagnspurningin:
« Getur nokkur breyskur maður orðið biskup, prestur eða yfir höfuð kristinn? »
Því það er ekki breyskleikinn, sem á að horfa á, heldur sú staðreynd að Guð kýs að vinna með allskonar fólki. Þannig að spurningin ætti fremur að vera, getur maður treyst nokkrum til þess að vera biskup, nema hann sé búinn að verka reynslu sína og sé í góðu jafnvægi?
Og ég svaraði:
Já og nei Carlos, ef einstaklingur spyr og er að horfa á breyskleikann, þarf þá ekki að ræða hann (upp að vissu marki amk)? En sammála því að þetta snýst auðvitað fyrst og fremst um að manneskjan sé búin að vinna úr sínum málum.
Og Carlos aftur:
Þá ætti kannski líka að spyrja hvort börn verðandi biskups séu kirkjurækin, trúuð etc. og hvort sama eigi við maka hans.
Sumt kemur fólki ekki við, og í samfélagi þar sem hjónaskilnaður er ekki tilefni til þess að svipta menn kjóli eða færa menn til í kirkjulegu starfi, ætti þetta líka að vera « ekki spurning ».
Mér þykja þessar vangaveltur áhugaverðar og ákvað að deila þeim líka hér á annál.
Carlos @ 29/1/2012 14.26
Ég var eitt sinn spurður hvort mér finnist kirkja eigi að vígja samkynhneigða í hjónaband. Það var rit kristniboðssambandsins sem vildi koma þessu út á meðal fólks á níunda áratugnum. Þá spurði ég aftur á móti, af hverju kirkjan ætti yfir höfuð að vígja fólk til hjónabands.
Því að það er ekki kynferðið heldur ásetningurinn sem gerir hjónaband að hjónabandi, og ekki skortur af gömlum lífsmeiðslum sem gerir biskup að biskupi, heldur hvernig hann er gróinn sára sinna.